A hive, a beekeeper, and the land — read as one story.

Bir kovan, bir arıcı ve toprak — tek bir hikâye olarak.

A hive is a small country with its own economy, its own weather, and its own memory. Everything it produces — wax, propolis, honey — is a translation of the land around it into something a beekeeper can hold in a jar.

Bir kovan, kendi ekonomisi, kendi havası ve kendi hafızası olan küçük bir ülkedir. Ürettiği her şey — bal mumu, propolis, bal — çevresindeki toprağın, arıcının bir kavanozda tutabileceği bir hâle çevrilmiş şeklidir.

Long before agriculture had a name, bees were already doing the quiet work of keeping it possible. One in three bites of food on a table exists because a bee visited a flower first.

Tarımın bir adı olmadan çok önce bile arılar, onu mümkün kılan bu sessiz işi zaten yapıyordu. Sofradaki her üç lokmadan biri, bir arının önce bir çiçeği ziyaret etmiş olması sayesinde vardır.

In Anatolia, beekeeping is older than most of its cities. Villages once built their calendars around moving hives between lowland orchards and highland meadows — a rhythm tolgabee tries to keep alive here, one note at a time.

Anadolu'da arıcılık, çoğu şehrinden daha eskidir. Köyler takvimlerini kovanları ovadaki bahçelerle yayla çayırları arasında taşımak üzerine kurardı — tolgabee bu ritmi burada, her seferinde bir notla yaşatmaya çalışıyor.